|
|
|
|
|
آخرین خبر های سراسر جهان |
inroozha
|
مطالب
جالب |
|
|
|
طنز و
سرگرمی |
|
|
|
زوج های
جوان |
|
|
|
|
جوانان ايرانى و سينماى هند (گزارش ثصويري) [ May 26, 2005 ]
جوانان ايرانى و سينماى هند يك چيزى
اتفاق افتاده است
ساناز اقتصادنيا -
روزنامه ايران
با شنيدن اسم «فيلم هندى» ياد چه چيزهايى مى افتيد؟
عشق، درخت، باران، طبيعت زيبا، لباس هايى با رنگ هاى شاد و زيادى شاد،
رقص و آواز، مادر، احترام به بزرگتر، دعوا و كتك كارى با صداهاى عجيب و
غريب و...
همه مثل هم، يا دختر پولدار عاشق پسر فقير مى شود و يا برعكس.
يا دختر در دام مرد پولدارى گيرمى كند و پسر بايد او را نجات دهد يا
پسر فداكارى مى كند و دختر را با زندگى قبلى اش رها مى كند.
مى دانيد در سال چند فيلم دركشور هندوستان توليد و هركدام چه مدت بر
پرده سينماها اكران مى شود؟
در سال بيش ازهفتصد فيلم در هند ساخته مى شود و هركدام بيش از دو سه
ماه در سينماها اكران مى شود. دراين شرايط طبيعى است كه سوژه ها همه
مثل هم باشند. تازه اگر فيلم، پايان خوشى نداشته باشد و دختر و پسر به وصال
هم نرسند، تماشاگران غوغا مى كنند. يا فيلم را تحريم و يا آنقدر گوجه فرنگى
به سمت پرده پرتاب مى كنند كه كارگردان و تهيه كننده خودشان راضى به
پايين آوردن فيلم از پرده مى شوند.
ستاره هاى سينماى هند معمولاً معروف ترين و محبوب ترين ميان مردمانشان
هستند.
آنها حتى از شخصيت هاى سياسى كشور هم شهرت بيشترى دارند. خيلى از مردم
هند اسم رئيس جمهور و نخست وزير كشورشان را نمى دانند، اما خوب مى دانند
كه فلان هنرپيشه با چه كسى ازدواج كرده است، چند فرزند دارد و الآن
مشغول بازى در چه فيلمى است. قيمت بليت سينما براى هيچكس اهميتى ندارد.
فقير و غنى، كنار هم روى صندلى هاى سالن مى نشينند و فيلم مورد علاقه شان
را تماشا مى كنند. تعداد هنرپيشه هاى هندى به اندازه اى زياد است كه
بومى هاى هند درباره آن ضرب المثلى دارند كه مى گويد: «روزى يك ستاره
در سينما مى ميرد.»
از معروف ترين ستاره هاى قديمى هند مى توان به راج كاپور، آميتا باچان،
سونيل دات، درمندرا و... از جديدترها به شاهرخ خان، سلمان خان، سيف على
خان، كاجول، شيلپاشتى و... اشاره كرد.
باليوود رقيب سرسخت هاليوود در دنياست. هرازگاهى حتى فيلم هاى اكشن
هاليوودى در مقابل فيلم هاى احساسى باليوودى كم مى آورند و عرصه را
واگذار مى كنند. اولين نمايش فيلم هندى، هفتم ژولاى ۱۸۹۶ بود. از آن
زمان تا به حال روزى سه فيلم دراين كشور ساخته مى شود.
به طور متوسط در هرروز يك فيلم كليدمى خورد، فيلمى به پايان مى رسد و
فيلم ديگرى اكران مى شود.
كارگردانان هندى به سى گويش محلى اين كشور فيلم مى سازند و به همين
دليل تعدادى از فيلم ها علاوه بر اكران سراسرى، اكران منطقه اى دارند.
جالب اينجاست كه علاوه بر مردم كشورهاى ايران، افغانستان، پاكستان،
بنگلادش و كشورهاى تازه استقلال يافته، مردم آمريكا و انگليس هم علاقه
عجيبى به اين سينما دارند و صنعت سينماى هند، درآمد خوبى از صادركردن
فيلم هاى هندى به اين كشورها دارد.
براى اولين بار در ۱۹۹۷ فيلم «ازصميم قلب» (ديل سه) مانى راتنام وارد
ده فيلم اول جدول فروش فيلم ها درانگليس شد و از آن زمان به بعد نمايش
فيلم هاى هندى در اروپا، آمريكا و آفريقاى جنوبى موفقيت آميز بوده است.
اما با وجود ورود ماهواره و ويدئو به هندوستان و سيل عظيم فيلم هاى
هاليوودى كه به اين كشور وارد شد، فيلم هاى هندى مخاطبان خود را
دركشورشان ازدست ندادند.
براى مثال در ۱۹۹۷ كه تايتانيك (جيمزكامرون) در سراسر جهان صدرنشين
جدول فروش سينماهاشد، در هند اين فيلم مقام دوم را بعد از يك محصول
داخلى به نام «يك چيزى اتفاق افتاده است» (كوچ هوتاهه) به خود اختصاص
داد.
اگر با مردم هند حشر و نشر داشته ايد، خوب مى دانيد كه فقيرترين مردمان
آن هم حاضرند از نان شب خود بگذرند، اما هرهفته به سينما بروند ولو
اينكه فيلم تكرارى ببينند. مردم هند اصولاً مردم شادى هستند و با وجود
تمام مشكلاتى كه با آن دست به گريبانند، هميشه خندان و اميدوارند.
هرموضوع بى مزه و بامزه اى مى تواند لبخند را به لب هاى آنها بنشاند.
درست برعكس مردم كشور خودمان. حتماً از زبان كمدين ها شنيده ايد كه
خنداندن مردم ايران، سخت ترين كار در دنياست. اگرچه جوانان ما تشنه
شادى و نشاط اند و فيلم هاى كمدى (به هر بى مزگى و بى محتوايى) خوب
فروش مى كند، اما هميشه بازيگران فيلم و تئاتر كمدى معتقد هستند،
تماشاگر ايرانى، سخت مى خندد. پس چه مى شود كه جوانان ما به اين اندازه
شيفته سينماى هند هستند؟
براستى چه مى شود؟
در شهرستان ها، بيشتر ويدئوكلوپ ها فيلم هاى هندى اجاره مى دهند و
تماشاى اينگونه فيلم ها، بهترين تفريح خانواده ها در آخر هفته است.
خيلى مواقع آنها، نام هنرپيشه هاى هندى را بهتر از هنرپيشه هاى ايرانى
مى دانند. مثلاً خوب مى دانند كه «آيش واريا» دخترى دورگه هندى و
انگليسى است و در سال ،۱۹۹۴ به عنوان دختر شايسته جهان انتخاب شده است.
يا ثمره ازدواج «جى يا باچان» و «آميتا باچان» پسرى است به نام «آبيشك»
كه او هم هنرپيشه محبوبى در هند شده و به تازگى نامزدى خود را با
هنرپيشه ديگرى به نام «كاريشما كاپور» به هم زده است.
شايد جوانان ايرانى به درستى نمى دانند كه محمدرضا فروتن متولد چه سالى
است، اما بيشتر آنها متفق القولند كه شاهرخ خان متولد سال ۱۹۶۵ است.
البته نبايد فراموش كنيم كه هندوستان فقط فيلمهاى احساسى و تجارى توليد
نمى كند. فيلمسازان برجسته اى هم مانند «ساتيا جيت راى» در اين كشور
هستند كه ساخته هايشان بسيار مورد توجه منتقدان سينما قرار گرفته است،
اما آنچه بيشتر مورد توجه مردم عادى قرار مى گيرد ، همان فيلمهاى تجارى
است كه معروف ترين آنها از روزهاى گذشته، همان رام و شام، شعله، قانون،
سنگام، دروغگوى بزرگ و... است.
مطبوعات ايران هم آرام آرام متوجه جذابيت و اهميت باليوود نزد مخاطبان
شدند و هر كدام به نوبه خود (خصوصاً نشريات سينمايى) بخشى را به اين
سينما و حواشى مربوط به آن اختصاص دادند.
جوانان ايرانى مدتهاست علاقه عجيبى به فيلمهاى هندى دارند بيشتر آنها
دليل اين علاقه را، موضوعات فيلم ها مى دانند. البته ناگفته نماند،
بيشتر جوانان احساساتى و رقيق القلب، تحت تأثير سينماى هند قرار مى
گيرند.
با شادى هنرپيشه ها مى خندند و با غصه هايشان ، گريه مى كنند. يكى از
همين جوانان كشورمان مى گويد: «مردم هند، مردم پاكى هستند و اين پاكى و
صداقت در فيلمهايشان هم جريان دارد و آدم را تحت تأثير قرار مى دهد.
كلك هاى فيلم هاليوودى را ندارد و آنقدر ساده و بى پيرايه حرفش را مى
زند كه به دل مى نشيند. بيشتر موضوعات آن خانوادگى است و مى شود به
عنوان آينه عبرت به آن نگاه كرد.»
البته خانواده نقش محورى و اساسى در فيلمهاى هندى دارد كه در رأس اين
محور، «مادر» قرار مى گيرد. مادر در فيلمهاى هندى هميشه حضورى معنوى
داشته و همواره آماده آن است تا براى حفظ موجوديت خانه و خانواده خود
را قربانى و فدا كند. اين حضور معنوى مادر يكى از نزديكترين سنتها و
آيين هاى مشترك مردم هند با ايرانيان و دليل خوبى است براى همذات
پندارى ايرانيان با هنرپيشه هاى هندى.
علاوه بر اين، موسيقى، ترانه و شادى نقشى جدايى ناپذير در زندگى روزمره
مردم هند دارند. موسيقى در مراسم مذهبى و جشن هاى معمولى (مثل تولد و
ازدواج) حضورى مؤثر در هندوستان دارد و اين موضوع يكى از عوامل مهم
جذابيت فيلمهاى هندى از نظر مخاطبان ايرانى است.
جوانان ايرانى بيشتر فريفته رنگها و زرق و برق فيلم هندى مى شوند و
آنقدر از نظر احساسى با فيلم درگير مى شوندكه ديگر به دنبال دليل و
منطقى براى فيلمنامه و كارگردانى نيستند. فراموش مى كنند كه چطور ممكن
است وسط يك پارك خلوت، چند گروه رقصنده و نوازنده پيدا شوند و در عرض
كمتر از پنج دقيقه، هنرپيشه هاى فيلم، بيش از پنج بار لباس عوض كنند؟
براستى اگر ما آنقدر زود تسليم رنگ و لعاب فيلم مى شويم، چرا
كارگردانهاى وطنى «كاسه چه كنم» دست گرفته اند و فيلمسازان در شش و بش
اين صنعت مانده اند؟
امروز با توجه به حجم آگهى ، مجبوريم ازكميك پنجشنبه ها صرفنظر كنيم .
اگر مى خواهيد يك كميك بامزه درباره سينماى هند ببينيد، روزنامه شنبه
را فراموش نكنيد.
|
Posted by webmaster at May 26, 2005 10:39 AM
| View: 6716
|
|
